Op 11 september ging Mars Landing in première. De volle zaal van theater Frascati zag live vanuit de televisiestudio hoe het eerste bemande ruimteschip zich opmaakt voor de landing op Mars.
Mars Landing speelt met vragen over werkelijkheid, virtualiteit en identiteit. Hoe kunnen we weten wat waar is: is het verhaal uit de televisiestudio echt?
Zijn de camera’s en projectieschermen op het toneel praktische oplossingen om meerdere locaties op een en hetzelfde podium te kunnen weergeven, of worden de kijkers bedrogen met in scène gezette beelden gecombineerd met live verslagen?
Bestaan de astronauten wel echt? En waarom zien zoveel personages er hetzelfde uit, terwijl ze verschillende namen hebben? Welke rol spelen ze en wat is hun ‘identiteit’ daarbij?
Is Mars Landing theater, waar toeschouwers kiezen om tijdelijk fictie voor waar aan te nemen? Of is het live televisie, waarbij kijkers welwillend aannemen dat het getoonde ook daadwerkelijk plaatsvindt, op grote afstand?
Uiteindelijk wordt duidelijk dat Mars Landing een multimediale ervaring biedt die de toeschouwer in verwarring achterlaat.
Nagesprek onder leiding van moderacteur Jan van den Berg
Na het stuk volgde een discussie. Mars Landing doet Jan Staman, directeur van het Rathenau Instituut, denken aan digitale intelligentie: we worden steeds meer door digitale technologie omgeven die ons leven beïnvloedt, zonder dat we ons daar bewust van zijn.
Filosoof Jos de Mul noemt ruimtevaart een metafoor voor internet. Bij beide worden we geconfronteerd met een wereld die fundamenteel andere ruimtelijke en tijdelijke kenmerken bezit dan de fysieke wereld. Raoul Heertje zegt we niet kunnen weten wat echt is, wat virtueel of spel, want de werkelijkheid op zich zelf bestaat niet. Die creëren we iedere dag opnieuw door verhalen te vertellen.
Speeldata
Mars Landing is nog te zien tot en met 15 oktober 2010, in meerdere steden.