Na jaren discussie presenteerde de Europese Commissie op 18 oktober haar aanbeveling voor een definitie van nanomaterialen. Deze aanbeveling is onder meer gebaseerd om advies van de SCHENIHR en ‘the European Commission Joint Research Centre’.
Juridische helderheid
Nanomaterialen worden gedefinieerd als materialen waarvan de belangrijkste bestanddelen tussen 1 en 100 miljardsten van een meter groot zijn. Met het oog op juridische helderheid richt de definitie zich louter op grootte en niet op specifieke eigenschappen voor nanodeeltjes. De Commissie ziet grootte als enige universeel meetbare criterium. Het doet er niet toe of het materiaal doelbewust of per toeval tot stand is gekomen of zelfs een natuurlijk materiaal is.
De Commissie is zich ervan bewust dat er nog wetenschappelijke onzekerheid bestaat over wanneer een stof aan te merken is als een nanomateriaal, maar acht een politieke definitie toch wenselijk. Het Rathenau Instituut heeft in 2009 een reactie gegeven tijdens de publieke consultatie van de Europese Commissie over dit voorstel.
Politieke definitie
In deze reactie stelde het Instituut dat de Europese Commissie duidelijk moet maken dat een definitie die enkel op wetenschap is gebaseerd, vooralsnog niet mogelijk is. Hierdoor is een voorlopige definitie altijd een politieke definitie. In de overwegingen van de aanbeveling, geeft de Commissie aan dat dit tevens geldt voor de huidige voorlopige definitie.
Meer informatie:
- Lees hier het Nederlandse persbericht van de Europese Commissie
- Lees hier de Q&A van de Europese Commissie over de aanbeveling
- Project Nanotechnologie
- Website Nanodialoog