Dit project draait om de vraag: waaraan moeten kennisinstellingen en onderzoekers voldoen om betrouwbaar te zijn voor het brede publiek? In onze hoogtechnologische samenleving krijgen mensen vaak complexe vraagstukken op hun bord. Wil ik mijn dochter wel laten vaccineren tegen baarmoederhalskanker? Is het opslaan van CO2 onder mijn huis echt veilig? Wat weten we eigenlijk over klimaatverandering en wat betekent dat voor mij persoonlijk?
Bij dergelijke vraagstukken duikt vaak tegenstrijdige informatie op. Op internet is veel informatie te vinden, vaak van een verontrustende aard. Deze informatie komt uit allerhande bronnen, maar ook uit de wetenschappelijke gemeenschap komen vaak tegenstrijdige geluiden. Sommige experts beweren dat een bepaalde technologie veilig is, terwijl anderen dat betwijfelen. In een situatie waar veel onzekerheid bestaat en weinig controle, zullen mensen moeten vertrouwen op anderen, bijvoorbeeld experts, kennisinstanties of politici. Hoe kunnen deze actoren hun betrouwbaarheid vergroten? Is betrouwbare wetenschap bijvoorbeeld te combineren met financiering door commerciële partijen? Helpt het om in gesprek te treden met fervente tegenstanders van bepaalde technologieën of is het beter hen te negeren? Moet de wetenschap open zijn over onzekerheden of juist zo duidelijk mogelijk een helder standpunt verkondigen?
Deze en andere vragen zullen de komende tijd worden uitgewerkt aan de hand van een aantal case-studies. De tender voor deze case-studies is tot 25 november open voor voorstellen. Ook zal de vergelijking gemaakt worden met het buitenland. Hoe werd daar met vergelijkbare controverses omgegaan? Ook zal gekeken worden naar voorbeelden van instanties en bronnen in wie mensen al lange tijd veel vertrouwen hebben, zoals bijvoorbeeld in vliegmaatschappijen.
