Het Nederlandse onderzoekssysteem lijdt onder de kennisparadox. Daar waar de wetenschappelijke output vaak excellent is, wordt deze kennis slechts in beperkte mate benut door bedrijven en andere maatschappelijke partijen. Dit heeft een remmend effect op het innovatieve vermogen van onze kenniseconomie.
Er bestaat een spanning tussen de roep om excellent wetenschappelijk onderzoek en de gewenste bijdrage van die kennis aan innovatie en het oplossen van maatschappelijke problemen. Al decennia wordt geprobeerd kennisaanbod en kennisvraag beter op elkaar aan te sluiten. Bijvoorbeeld het nieuwe bedrijfslevenbeleid van het huidige kabinet heeft vraagsturing als belangrijk uitgangspunt. Ook in de publiek-private onderzoeksprogramma’s die vanuit de Bsik- en FES-gelden zijn gefinancierd, moeten bijdragen aan wetenschappelijke excellentie én aan maatschappelijk nut.
Dit project bestudeert de interactie tussen kennisaanbieders en kennisgebruikers binnen grootschalige, multi-actor onderzoeksprogramma’s, onder andere op het gebied van klimaatonderzoek. Het geeft antwoord op de vraag in hoeverre deze interactie leidt tot het co-creëren van een onderzoeksagenda en het samen uitvoeren van onderzoeksprojecten. Bestudeerd wordt welke partij een leidende rol zou kunnen spelen, hoe de (risico)verdeling tussen publiek en privaat wordt georganiseerd en hoe de agenda van publiek-private onderzoeksprogramma's het beste aansluit bij de maatschappelijke uitdagingen waar de overheid zich voor gesteld ziet.
Daarnaast bestuderen we hoe co-creatie kan worden gefaciliteerd, bijvoorbeeld door het scheppen van de juiste voorwaarden en prikkels. Die prikkels kunnen bijvoorbeeld onderdeel worden van onderzoeksevaluaties. Dit sluit aan bij het project Valorisatie als kennisproces, omdat daar bestudeerd wordt hoe maatschappelijke impact van wetenschappelijk onderzoek beoordeeld kan worden.
