De overheid en de politiek hebben te maken met complexere maatschappelijke vraagstukken zoals klimaatverandering en onze toekomstige energievoorziening. Tegelijkertijd lijkt het vertrouwen van burgers in de instituties af te brokkelen. Zij komen sneller in verweer zoals we hebben gezien bij het vaccin tegen baarmoederhalskanker. Overheid en politiek zoeken daarom steeds vaker steun bij de wetenschap om een gezagscrisis tegen te gaan.
Oorspronkelijk komt de term uit de medische praktijk. Daar heet het evidence based medicine. Medicijnen en behandelingen worden getoetst op hun efficiëntie en effectiviteit met wetenschappelijk onderzoek zoals randomized clinical trials (RTC). Maar inmiddels gebruiken bijvoorbeeld ook mensen uit de wereld van het onderwijs en justitie de term. Zo is vanuit het onderwijsbeleid een vaak gehoorde klacht dat vele onderwijsmethoden zijn ingevoerd zonder dat er empirisch bewijs was voor hun doeltreffendheid. En ook binnen de rechtspraktijk klinkt de roep om een evidence based aanpak steeds duidelijker. Bijvoorbeeld als het gaat om de behandeling van delinquenten, maar ook om evaluatie van wetgeving.
De vraag is hoe wetenschappelijke bewijsvoering ter ondersteuning van beleid en politiek nu al gebruikt wordt, of het überhaupt haalbaar is en wat het ons kan opleveren.
