Het vertalen van wetenschappelijke kennis naar innovatie is een van de belangrijkste uitdagingen van het moment. In het nieuwe wetenschaps- en innovatiebeleid van het kabinet staat de aansluiting van wetenschap op innovatie centraal. Bedrijven moeten hun kennisbehoefte expliciet maken, hun kennisvraag articuleren. De middelen die ter beschikking van de wetenschap worden gesteld moeten sterker worden ingezet ten behoeve van de topsectoren in “de pijplijn kennis-kunde-kassa”.
De ambities van het huidige wetenschaps- en innovatiebeleid roepen twee fundamentele vragen op. Ten eerste, hoe goed is de aansluiting tussen wetenschap en innovatie op dit moment? Het succes van samenwerking, kennisuitwisseling en de vertaling van wetenschappelijke kennis naar innovatie hangt sterk af van de match tussen vraag en aanbod. Een nulmeting is essentieel om later te kunnen meten hoe effectief het beleid is geweest. Ten tweede, hoe werkt de vertaling van wetenschappelijke kennis naar innovatie? Dit betreft zowel de afstemming van vraag en aanbod als de kennisoverdracht tussen wetenschap en bedrijfsleven.
Deelproject 1: Science parks als kenniscirculatie
Science parks zijn een vorm van kenniscirculatie waarbij vooral jonge bedrijven betrokken zijn. Het Rathenau Instituut onderzoekt in een internationale vergelijkende studie (Nederland, Frankrijk, Japan, Finland, Israël) de netwerken van succesvolle startende ondernemers. Welke netwerken hebben die ondernemingen? En hoe veranderen ze afhankelijk van de fase waarin een onderneming zich bevindt? Het onderzoek besteedt ook aandacht aan de condities waaronder nieuwe kennisintensieve bedrijvigheid zich ontwikkelt en hoe science parks daaraan bijdragen. De Nederlandse casestudie is in 2009 gestart.
Deelproject 2: Knowledge Capture Mechanisms in Bioventure Companies in Japan
Wetenschappelijke kennis kan langs verschillende wegen terechtkomen in het bedrijfsleven. Onderzoekers zetten zelf spin-offs op, treden in dienst bij jonge, innovatieve bedrijven en werken samen in het ontwikkelen van patenten. In dit project wordt eerst een methode ontwikkeld waarmee de patentenportfolio van een bedrijf direct kan worden herleid tot de wetenschappelijke publicaties van een onderzoeksgroep. Op welke manieren komt kennis uit wetenschappelijke publicaties terecht in patenten? Welke rol spelen ‘star scientists’ en ‘bridge scientists’ in de kennisoverdracht? Vervolgens wordt de methode toegepast om een analyse te maken van de kennisoverdracht van een wetenschappelijk instituut van Tokyo University naar een Japanse bioventure company.
Deelproject 3: Technologische specialisatiepatronen
Patenten spelen een cruciale rol in de vertaling van wetenschap naar innovatie. Patenten worden dan ook algemeen beschouwd als een van de belangrijkste indicatoren voor de innovatieve uitkomsten van investeringen in onderzoek. Ze zijn echter niet zonder gebreken. Zo weten we dat patenten niet in alle economische sectoren en wetenschappelijke disciplines even belangrijk zijn. Voor sommige gebieden (sociale en geesteswetenschappen, dienstverlening) zijn ze vrijwel onbelangrijk. Voor een groot deel van de topsectoren zijn patenten daarentegen van groot belang. In dit project worden met scientometrische methoden onderzocht hoe goed de technologische onderzoeksagenda’s van kennisinstellingen en bedrijven op elkaar aansluiten. Zijn de agenda’s van kennisinstellingen en bedrijven vergelijkbaar of verschillend? Waar is sprake van een match en waar zitten de gaten? Daarnaast wordt systematisch informatie verzameld over de kenmerken van het patentenportfolio van kennisinstellingen. Hoe zien de portfolio’s eruit en welke ontwikkeling hebben ze doorgemaakt?
